สั้นเกิน แต่นานพอ

posted on 11 Mar 2014 22:40 by clairclairr
ฉันไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ ที่นอนร้องไห้อยู่ตรงนี้
นานพอที่จะทำให้รู้สึกชินกับรอยเปียกบนแก้ม  
นานพอที่จะทำให้หยาดน้ำตาเริ่มแห้งเหือด 
แต่นานพอที่จะทำให้มันระเหยเป็นไอไปถึงเธอได้ไหมนะ  
 
เท่าที่ฉันรู้ในตอนนี้ 
มันสั้นเกินกว่าจะทำให้ชินกับความเจ็บปวด  
สั้นเกินกว่าที่ฉันจะทำใจได้ 
สั้นเกินกว่าที่ฉันจะลืมเธอได้แม้เพียงเศษเสี้ยวนาที 
 
แต่มันนานพอที่เขาจะบอกให้ฉันหยุดร้องไห้ได้แล้ว
นานพอที่ฉันได้พร่ำเพ้ออ้อนวอนสรวงสวรรค์เพื่อแลกน้ำตาเหล่านี้กับการได้พบเธอเพียงสักครั้ง
นานพอที่ฉันจะรับรู้ถึงความเงียบเป็นดั่งถ้อยคำปฏิเสธ 
 
..
.
ฉันไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ ที่นอนร้องไห้อยู่ตรงนี้
ภาวนาให้มันนานพอที่ฉันจะกลับมาสู่โลกแห่งความจริงแล้วยอมรับมันเสียที
และภาวนาให้ความทรมานนี้สั้นลงเพื่อที่ฉันจะกลับมายิ้มได้อีกครั้ง

12 พ.ย. 2554

มองชีวิต

posted on 09 Mar 2014 19:56 by clairclairr in Diary
เมื่อวานและวันนี้เราต้องไปสอบที่สนามที่ไม่ใช่โรงเรียนเรา
ตอนแรกก็คิดว่าทำไมต้องมีเพื่อนล่ะ สอบก็สอบคนเดียว
สุดท้ายก็มาก่อนเวลา1ชั่วโมง ต้องนั่งเปลี่ยวอยู่คนเดียวล่ะ
 
แต่เราก็พบว่า มันก็ไม่ได้แย่นะ
รอบตัวเรามีนักเรียนโรงเรียนอื่นมาสอบเยอะแยะ
มันเหมือนมีหลายอย่างให้มอง ให้คิดตาม
 
ทำให้เรานึกถึงหนังเรื่อง Her
ถ้าใครเคยดู มันคือฉากหนึ่งที่ธีโอดอร์กับซาแมนธาร์ออกไปเดินเล่นแล้วพูดถึงคนแปลกหน้าที่นั่งอยู่ด้วยกัน
มีผู้หญิงกับผู้ชายวัยกลางคน และเด็กสองคนที่เล่นซนข้างๆพวกเขา
ซาแมนธามองเห็นครอบครัวที่มีความสุข
แต่สิ่งที่ธีโอดอร์เห็นคือ แม่ลูกติดกับผู้ชายคนนึงที่หลงรักเธอ ด้วยความที่ท่าทางชายคนนั้นดูยังไม่สนิทกับเด็กๆพอที่จะเป็นพ่อของพวกเขา
 
คนแปลกหน้ารอบๆตัวเรา ทุกคน ทุกวินาทีมีเรื่องราวซ่อนอยู่
บางครั้งที่เรานั่งเฉยๆอยู่ในสวนสาธารณะ, รถไฟฟ้า, ที่ต่างถิ่น เราเจอผู้คนต่างๆที่เราไม่รู้จัก
แต่บางทีพวกเขาก็แอบเล่าเรื่องของเขาให้เราได้ฟัง หรือได้จินตนาการ ผ่านสีหน้า ท่าทาง เสื้อผ้าหรือหลายๆอย่าง
หรือบางภาพของบางคนที่แค่เราเผลอไปเห็นก็ทำให้เราแอบยิ้ม หรืออารมณ์ดีได้แล้ว
 
เมื่อวานมีเรื่องคนๆนึงอยู่เหมือนกัน
ตอนที่เรากำลังนั่งรอเข้าห้องสอบอยู่ข้างหญ้า เราก็นั่งเล่นทวิตเตอร์ไป
เงยหน้าขึ้นมาจากจออีกที เจอนักเรียนชายคนนึงยืนหันหน้ามาทางเรา หลับตาพริ้ม
เรางง แต่ก็แอบขำ ผู้ชายสองคนที่ตอนแรกนั่งคุยกันอยู่ม้านั่งข้างๆเราก็งง หยุดคุยหันมามองหน้ากัน
นักเรียนคนนั้นก็ยังยืนนิ่งอยู่ สักพักลืมตาแล้วก็เดินจากไป
ถ้าให้เราจินตนาการ เขาคงผ่อนคลาย ทำสมองให้โล่งก่อนสอบ หลับตา ยืนให้แสงแดดอุ่นๆโดนตัว ให้สายลมปะทะผิว (ฟังดูเป็นผู้ชายโรแมนติกนะเนี่ย)
 
จริงๆเขาเป็นใคร เป็นคนยังไงเราก็ไม่รู้หรอก
แต่ขอรู้จักคุณแบบนี้แล้วกันนะ, คนแปลกหน้า

edit @ 19 Jun 2014 13:29:02 by Clair

it is not my frist blog

posted on 07 Mar 2014 14:25 by clairclairr in Diary
รู้สึกแปลกนิดหน่อยกับการเริ่มเขียนบล็อก
 
นี่ไม่ใช่บล็อกแรกของเราหรอก
เราสมัครบล็อกนี้ ลบบล็อกโน้น ปล่อยร้างบ้าง
เราไม่เคยเขียนอะไรเป็นชิ้นเป็นอันบนโลกออนไลน์
อาจเพราะเราเป็นคนหลงรักอะไรง่าย
และเบื่อง่าย
 
อีกอย่างคงเพราะไม่มีคนอ่านหรือคอมเม้นบล็อกเราด้วย
 
เราอยากเริ่มเขียนบล็อกอีกครั้ง
ไม่รู้จะไปได้ไกลแค่ไหนนะ
อยากจะลองดู
 
การมีพื้นที่เล็กๆบนโซเชียลที่กว้างแบบไม่มีขอบเขต
พื้นที่่ที่ให้ตัวเองได้แสดงความคิด ความรู้สึก แบ่งปันประสบการณ์
เราว่าวันนึงต้องมีสักคนแหละที่จะสังเกตเห็นบล็อกเรา
หรือบังเอิญกดผิดเข้ามาดู
ตัวอักษรของเราไม่ได้สวยงามเท่าไหร่
แต่แอบหวังว่าเขาจะชอบ
 

edit @ 19 Jun 2014 13:27:47 by Clair